Skip to main content Scroll Top

List Ojca Generała z okazji uroczystości św. Pawła od Krzyża

Publikujemy list Przełożonego Generalnego o. Giuseppe Adobati CP z okazji uroczystości św. Pawła od Krzyża.

Drodzy Bracia Pasjoniści i Siostry Pasjonistki,

Drodzy Przyjaciele Rodziny Pasjonistów,

 

Z radością świętujemy uroczystość św. Pawła od Krzyża, naszego Ojca i Założyciela, ponownie dziękując Bogu za dar charyzmatu Memoria Passionis dla Rodziny Pasjonistów i całego Kościoła.

Każdego roku to święto zachęca nas do ponownego odkrywania bogactwa naszej historii poprzez świętość Pawła od Krzyża, dostrzegając niektóre aspekty jego drogi, nauczania, działalności apostolskiej i misyjnej, aby odnowić nasze przywiązanie do powołania pasjonistowskiego jako zakonnicy, zakonnice, osoby konsekrowane i świeccy.

Oto zatem „pasjonistowskie życzenia” na przeżywanie i świętowanie uroczystości św. Pawła od Krzyża: „Niech Najświętszy Krzyż Jezusa, naszego Dobra, zawsze będzie zasadzony w głębi naszego serca, aby nasz duch został wszczepiony w to Drzewo Życia i przynosił owoce godne pokuty za nieskończone zasługi śmierci prawdziwego Stwórcy życia”.

To zaproszenie pochodzi bezpośrednio z listu, który Założyciel napisał w sierpniu 1726 roku do swojego przyjaciela, księdza Erasmo Tuccinardiego, z sanktuarium S. Maria della Civita (Itri). Dla Pawła Franciszka (tak się wówczas podpisywał) były to lata poszukiwań i rozeznania powołaniowego oraz instytucjonalnego, w których dawał się poznać, zdobywając uznanie i czerpiąc wskazówki dla swojego projektu założenia zgromadzenia.

Minęło zaledwie kilka lat od początku jego życia pokutnego w Castellazzo i od jego pierwszej podróży do Rzymu we wrześniu 1721 roku, zakończonej złożeniem ślubu Memoria Passionis w bazylice Santa Maria Maggiore, ale już wtedy pomnożyły się podróże, spotkania i wydarzenia, kierowane jasną inspiracją, którą otrzymał: „nawiedziła mnie wielka czułość i łzy, zwłaszcza gdy prosiłem Najwyższe Dobro o błogosławiony efekt świętego natchnienia, które dał mi w swej nieskończonej dobroci i daje ciągłe. Przypominam sobie, że modliłem się do Błogosławionej Dziewicy ze wszystkimi Aniołami i Świętymi, a zwłaszcza świętymi Zakonodawcami i na mgnienie oka wydawało mi się w duchu, że widzę ich w pokłonie przed Najświętszym Majestatem Boga i proszących w tej intencji” (Dziennik z 28 listopada 1720 r.).

To silne przeczucie skłoniło Pawła Franciszka Danei do natychmiastowego poszukiwania sposobu na zrealizowanie tego, co mu powierzono, ale wymagało to kilku lat dojrzewania, zdobywania doświadczeń i rozeznania, przy wsparciu i pomocy wpływowych osobistości, kierowników duchowych, biskupów, kardynałów i papieży.

Do sanktuarium Madonna della Civita (Itri) Paweł Franciszek przybył wraz ze swoim bratem Janem Chrzcicielem pod koniec maja 1726 roku, poszukując miejsca bardziej odpowiedniego do prowadzenia życia w odosobnieniu i modlitwie. Obaj mieli już za sobą różne doświadczenia: u św. Szczepana (S. Stefano) w Castellazzo, w pustelni Zwiastowania na Monte Argentario, w pustelni Madonna della Catena w Gaecie, w Troja jako goście ks. Cavalieriego, po czym powrócili ponownie do Gaety, a następnie do Itri. W tej wciąż bardzo niepewnej i nieokreślonej sytuacji Paweł Franciszek i Jan Chrzciciel otrzymali już pierwsze znaczące potwierdzenie swojego projektu założenia zgromadzenia, gdy w 1725 roku, przybywszy do Rzymu z okazji Roku Świętego, na prośbę papieża Benedykta XIII, mogli się przedstawić i uzyskać od niego zgodę na „gromadzenie towarzyszy”. Było to ważne uznanie autentyczności ich inspiracji, które jednak wymagało dalszego czasu na dojrzewanie, ponieważ dopiero w 1741 roku Paweł od Krzyża, Jan Chrzciciel i ich pierwsi towarzysze złożyli śluby zakonne zgodnie z Regułą zatwierdzoną przez Stolicę Apostolską 15 maja tego samego roku.

Wracając do roku 1726, spotykamy braci Danei w sanktuarium Matki Bożej z Civita (Itri) tylko na krótki czas, ponieważ kolejny list wysłany do tego samego kapłana, datowany na 21 września 1726 r., Paweł Franciszek napisał już z Rzymu, informując o nowym miejscu przeznaczenia i działalności w szpitalu św. Gallikana. Dla Pawła i Jana opieka duchowa nad chorymi i cierpiącymi miała być krótkim, ale intensywnym doświadczeniem, „służbą Jezusowi Chrystusowi w Jego chorych”, określoną przez niego jako „tak cenna winnica, a raczej piec miłosierdzia, nic więcej”. Zgodzili się pełnić tę posługę jako świeccy, pustelnicy i pokutnicy, za jakich się uważali. Jednak wkrótce sytuacja uległa zmianie.

W marcu 1727 roku Paweł Franciszek napisał bowiem do tego samego księdza, przekazując kolejną nowinę: „Przełożeni chcą, abyśmy zostali wyświęceni na kapłanów z zezwoleniem Najwyższego Pasterza z zachowaniem dotychczasowego stroju i stylu życia; otrzymaliśmy już pierwszą tonsurę i święcenia niższe i jest bardzo prawdopodobne, że w tym Wielkim Poście zostaniemy otrzymamy oba święcenia kapłańskie lub przynajmniej na jedno. Nie mam czasu, by długo opowiadać Panu o planach Boskiej Opatrzności w tej sprawie; powiem tylko, że świadomość, iż jestem obciążony tak wieloma niedoskonałościami, sprawia, że drżę z obawy, by to wszystko (z mojej winy) nie obróciło się przeciwko mnie w postaci większej kary: proszę, módl się z żarliwością do Pana, aby w tak wielkich potrzebach nas chronił”.

Rzeczywiście, Paweł Franciszek i Jan Chrzciciel zostali wyświęceni na kapłanów 7 czerwca 1727 r., a następnie, po okresie pracy w szpitalu, poprosili o pozwolenie na powrót na Monte Argentario i otrzymali je, aby powrócić do życia w odosobnieniu i modlitwie, którego doświadczyli kilka lat wcześniej i które było dla nich prawdziwym powołaniem.

 

Przedstawiłem kilka „fragmentów” z „młodości” Założyciela, cofając się o około 300 lat, aby prześledzić niektóre z małych kroków, dzięki którym rozwijała się jego (i nasza) historia – kroki ważne, ale jeszcze nie ostateczne, często wyprzedzane przez nowe intuicje i możliwości, zmieniające miejsce, kontekst, posługę, towarzyszy… Śledzenie Pawła Franciszka i jego brata w różnych próbach urzeczywistnienia otrzymanego charyzmatu uwidacznia ich wielką ufność, cierpliwość, pokorę i posłuszeństwo – niepewnych co do przyszłych wyborów, ale przekonanych, że Bóg w tajemniczy sposób ich prowadzi. Ich doświadczenie mistyczne i duchowe, podobnie jak żmudne zakładanie Zgromadzenia oraz jego wielkie zaangażowanie misyjne i apostolskie – pomimo rzekomych opóźnień i powolności – są wyrazem tej jedynej inspiracji, jaką Paweł Franciszek otrzymał w Castellazzo. Z tego „źródła charyzmatycznego” rodzi się każde powołanie pasjonistowskie i do tego źródła należy powrócić, aby żyć twórczą wiernością temu samemu charyzmatowi w dzisiejszym świecie.

Z tego powodu latem tego roku (9–19 sierpnia 2026 r.) przeżyliśmy wraz z grupą młodych pasjonistów (kapłanów, braci i studentów na ostatnich etapach formacji) spotkanie i pielgrzymkę śladami geograficznymi, historycznymi i duchowymi św. Pawła od Krzyża. Spotkanie nosiło tytuł: „Charyzmat, która jednoczy, misja, która posyła”. Uczestniczyło w niej około siedemdziesięciu młodych pasjonistów, pochodzących z całego świata, którzy po raz pierwszy przybyli do Włoch z pragnieniem bliższego poznania ludzkiej i duchowej historii Założyciela. Razem z nimi przemierzyliśmy miejsca, w których rozkwitło doświadczenie pasjonistów, zaczynając od Ovady i Castellazzo, następnie udając się na Monte Argentario i do Vetralla, a potem do Rzymu i do kilku sanktuariów pasjonistów.

Były to intensywne dni, pełne podróży, spotkań, uroczystości, ale także osobistej i wspólnej refleksji, podczas której stopniowo przechodziliśmy od początków charyzmatu pasjonistów aż do naszego dzisiejszego powołania. W refleksjach i rozmowach, które nastąpiły po różnych pielgrzymkach, pojawiły się różne przemyślenia, zwłaszcza dotyczące drogi i dzieła Założyciela.

Oto niektóre z nich:

  • „Wizyta w miejscach związanych ze św. Pawłem od Krzyża była doświadczeniem głębokiego duchowego odkrycia, które ukazało wielkość dzieła Bożego, zrodzonego z prostoty małych i ubogich ludzi, pozbawionych wielkich zasobów, ale bogatych w wiarę”.
  • „Podążanie tymi śladami, od domu rodzinnego w Ovadzie aż do Castellazzo, pozwoliło nam kontemplować, jak Pan już od młodości spoglądał z szczególną łaską na Założyciela”.
  • „Podkreślamy prostotę, pokorę, odwagę i spójność, z jakimi Paweł od Krzyża głosił i żył. Odnajdujemy w nim uważne wsłuchiwanie się i nieustanną otwartość na głos Boga, który powierzył mu niezwykłe zadanie”.
  • „Doświadczanie tych miejsc na żywo, spacerowanie po ulicach w habicie pasjonistów i spoglądanie przez okno jego domu rodzinnego sprawiło, że poczuliśmy głębokie poczucie przynależności do rodziny, odczuwając gościnność Świętego, który widział swoich synów powracających do jego domu”.
  • „Z tego spotkania rodzi się zaproszenie do ponownego odkrycia radości, entuzjazmu i wdzięczności płynących z naszego powołania pasjonistowskiego, przezwyciężając ryzyko popadnięcia w rutynę i znieczulicę codziennych realiów”.
  • „Wzruszające doświadczenie korzeni pasjonistowskich, miejsc, w których żył św. Paweł od Krzyża, rzuca nowe światło na to, co już przeczytaliśmy w książkach i usłyszeliśmy od innych współbraci, i pozwala nam poczuć się częścią Rodziny Pasjonistów”.
  • „Jesteśmy wdzięczni za spotkanie ze św. Pawłem od Krzyża w miejscach, gdzie żył i gdzie założył swoje zgromadzenie, ponieważ pozwoliło nam to odnowić pasję do naszego powołania i misji”.
  • „Paweł od Krzyża założył pierwsze domy, poszukując samotności i ciszy, aby zrobić miejsce dla Boga, i zachęca nas dzisiaj do odzyskania większej równowagi między działalnością apostolską a życiem modlitewnym”.
  • „Pobyt w celi Założyciela w Vetralla skłonił nas do refleksji nad tysiącami listów, które napisał z tego miejsca, często nocą, przy blasku świecy, w atmosferze modlitwy, aby wspierać współbraci i swoich duchowych synów”.
  • „Podobnie jak św. Paweł od Krzyża przebyliśmy drogę prowadzącą od pałacu na Kwirynale do bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie, wspominając jego pierwsze doświadczenie z września 1721 roku, kiedy to pomimo rozczarowania brakiem spotkania z papieżem nie zatrzymał się, lecz udał się przed oblicze Maryi, aby złożyć ślubowanie upamiętniania Męki Pańskiej i zgromadzenia towarzyszy do tej misji. A teraz my również jesteśmy wśród jego towarzyszy”.

 

Dialog i refleksja młodych współbraci rozwinęły się następnie w kierunku dalszych pogłębień teologicznych i duchowych, które wytyczyły kierunki rozwoju naszego życia zakonnego i misyjnego w świetle nauk św. Pawła od Krzyża. Zastanawiali się oni również nad swoją odpowiedzialnością jako młodych współbraci, wyrażając swoje osobiste zaangażowanie w „życie pasjonistowskie” poprzez kilka wniosków, które przytaczamy poniżej:

  • Jako pasjoniści musimy być zorientowani na Chrystusa, na Mękę Pańską, na św. Pawła od Krzyża i na Maryję.
  • My, młodzi pasjoniści, musimy wzrastać w osobistej świętości zgodnie z duchem św. Pawła od Krzyża i naszym charyzmatem Pamięci Męki Pańskiej. Jesteśmy do tego powołani, aby być przykładem dla wszystkich, których spotykamy w naszej posłudze.
  • Jako młodzi pasjoniści jesteśmy wezwani do entuzjastycznego przeżywania naszego powołania, konsekracji i charyzmatu, zaczynając od konkretnych posług apostolskich, w których obecnie uczestniczymy i za które jesteśmy odpowiedzialni.
  • Być wiernymi charyzmatowi poprzez ciągłą, integralną i misyjną formację pasjonistowską, przyczyniając się w ten sposób do formacji przyszłych pasjonistów.
  • Praktykować medytację Męki Pańskiej, aby zanieść Jezusowi wszystkie cierpienia, z jakimi się spotykamy, i uczyć ludzi, by czynili to samo.
  • Tworzyć nowe formy głoszenia Męki Pańskiej, posługując się współczesnym językiem i metodami dostosowanymi do naszych czasów, oferując to, co nasze pokolenie dobrze zna.
  • Okazywać gotowość do współpracy międzyprowincjalnej, utrzymywać komunikację między pasjonistami naszego pokolenia, żyć w otwartości na międzykulturowość.
  • Przeżywać Memoria Passionis tak, aby przemieniała naszą formację, naszą modlitwę, nasze życie wspólnotowe i naszą misję, i aby stała się dzisiaj Dobrą Nowiną dla wszystkich, którzy niosą krzyże naszych czasów.
  • Charyzmat nie jest ideą, ale konkretną osobą, św. Pawłem od Krzyża, który przeżył Mękę Pańską, cierpiał i głosił. Jeśli nie znam jego życia, jego zmagań, upadków i ofiary, w końcu wymyślam charyzmat na miarę siebie.
  • Docenianie i strzeżenie Zgromadzenia, wyrażając wdzięczność za daną nam możliwość formacji i przygotowania naszej służby apostolskiej w świetle naszego powołania.

 

Wsłuchiwanie się w głosy naszych młodych współbraci łączy nas po części z doświadczeniem św. Pawła od Krzyża w latach jego charyzmatycznego i instytucjonalnego dojrzewania, z silnym i wyraźnym odniesieniem do „pasjonistowskiego powołania” oraz z perspektywą przyszłości, która jest wciąż niepewna i dopiero czeka na odkrycie.

Pomimo wielu istniejących różnic kulturowych nasi młodzi bracia rzeczywiście zjednoczyli się w jednym charyzmacie, pragnąc go strzec i głosić światu, ale jednocześnie wyrazili świadomość konieczności wzrastania w tożsamości i przynależności pasjonistowskiej poprzez życie duchowe i braterskie, formację oraz dzielenie się. Powierzamy ich drogę naszemu Założycielowi, aby pomógł im zachować radość z otrzymanego powołania, dawać o niej świadectwo w życiu i głosić ją poprzez swoją działalność apostolską. Niektórzy z nich zgodzili się poprowadzić nowennę przygotowującą do święta Założyciela, wyrażając pragnienie, by stała się ona okazją do lepszego i głębszego poznania świętości i duchowości św. Pawła od Krzyża oraz zaproszeniem powołaniowym dla młodzieży otwartej na Boże wezwanie.

 

 

„Niech Najświętszy Krzyż Jezusa, naszego Dobra, zawsze będzie zasadzony w głębi naszych serc, aby nasz duch został wszczepiony w to Drzewo Życia i przynosił owoce godne pokuty za nieskończone zasługi śmierci prawdziwego Stwórcy życia”.

Zjednoczeni z Założycielem i wszystkimi naszymi świętymi przeżywajmy tę uroczystość, wzywając jego ojcowskiego błogosławieństwa na wszystkich, którzy – na różne sposoby i w różnym czasie – czują się pasjonistami.

Niech Matka Boża Bolesna, która natchnęła św. Pawła od Krzyża charyzmatem Męki Pańskiej, wspiera każdego z nas w przeżywaniu go z wiarą, miłością i nadzieją, aby nadal był on darem dla Kościoła i dla świata.

Amen.

19 października 2026 r.

Giuseppe Adobati CP
Przełożony Generalny

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.