Dekret o heroiczności cnót pasjonisty z Peru

Zatwierdzono dziś dekret o heroiczności cnót pasjonisty z Peru, pierwszego Biskupa Prałatury Moyobamba,
Sługi Bożego Martino Fulgenzio Elorzy Legaristi (1899-1966).

“Jako prawdziwy uczeń św. Pawła od Krzyża, w centrum swojego nauczania i apostolatu stawiał Mękę Pańską. Z tego samego ideału życia zakonnego czerpał siłę, aby zrealizować wszystko to, czego dokonał jako wychowawca, przełożony prowincjalny, a następnie biskup” – czytamy w dekrecie o heroiczności cnót Sługi Bożego Martino Fulgenzio Elorzy Legaristi.

W roku 2004 (18 października) rozpoczęto w Rzymie  proces kanonizacyjny Sługi Bożego pasjonisty Martina Elorzy z Hiszpanii. Był on prowincjałem hiszpańskim, administratorem apostolskim i biskupem Moyobamby (Peru) w latach 1949-1966.

Biskup Elorza urodził się 30 grudnia 1899 r., w hiszpańskim regionie Basków i w młodym wieku wstąpił do prowincji pasjonistów Sagrado Corazón de Jesús (COR). Śluby zakonne złożył w 1917 r., a święcenia kapłańskie przyjął w 1923 r. W wieku 35 lat został wybrany na prowincjała, którą to funkcję sprawował przez trzy kadencje (w latach 1935–1947), kierując prowincją w burzliwym okresie hiszpańskiej wojny domowej. Potem został skierowany do Kolumbii w Ameryce Łacińskiej jako delegat prowincjalny w Ameryce i w wieku 49 lat został wybrany administratorem apostolskim nowo utworzonej Prałatury Moyobamba w Amazonii w Peru. Pomimo niechęci do pełnienia tego zadania, poddał się decyzji władz  Kościoła. Później, w 1954 roku, został wyświęcony na biskupa.

Podczas całego swojego życia zakonnego i kapłańskiego, a zwłaszcza podczas 17 lat posługi duszpasterskiej w dżungli Peru, biskup Elorza był znany ze swojego dynamicznego oddania duszpasterskiego, ogromnej zdolności do pracy i heroicznego poczucia obowiązku, a także miłości do powołania pasjonistycznego i posłuszeństwa woli Bożej. Wielokrotnie odbywał liczne wizyty duszpasterskie na rozległym i trudnym terenie swojej Prałatury (45 000 kilometrów kwadratowych dżungli i gór, w niesprzyjających warunkach klimatycznych, przy bardzo ograniczonych środkach komunikacji i skrajnym ubóstwie jego mieszkańców). Zawsze odznaczał się niezwykłą gorliwością duszpasterską i robił wszystko, co w jego mocy, aby wprowadzić mieszkańców swojej Prałatury do Kościoła. Jednym z jego głównych zmartwień była społeczna poprawa jego ludu: umiejętność czytania i pisania, edukacja publiczna, zatrudnienie, budowa szkół i kościołów. Po jego nagłej śmierci w Limie w grudniu 1966 r. sława jego bohaterskich cnót szybko się rozprzestrzeniła. Nazywano go „najświętszym biskupem Peru”.

W ciągu tych około 40 lat, które upłynęły od jego śmierci, jego popularność stale rosła, a jednocześnie prowadzono prace w celu zebrania i uporządkowania obszernych dzieł napisanych o nim i jego zaletach. Wreszcie, w lutym 2001 r. sprawa kanonizacyjna jego osoby została przedstawiona Kurii Biskupiej w Limie. Faza ta zakończyła się we wrześniu ubiegłego roku, co pozwoliło szybko przedstawić sprawę Stolicy Apostolskiej. Kontynuacja procesu dla tego świętego biskupa pasjonisty, zakonnika i wzorowego misjonarza, będącego wzorem apostolskiej miłości i wytrwałości w posłudze, spoczywa teraz w rękach Stolicy Apostolskiej.

Za: ”Passionist International Biulletin” nr 6, Listopad 2004, s.23

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.