Prowincja

POLSKA PROWINCJA PASJONISTÓW
Wniebowzięcia NMP

Pierwsi pasjoniści przybyli do Polski blisko sto lat temu. Stało się to za sprawą papieża Piusa XI (wcześniej nuncjusza w Polsce), który rozmiłowany w naszej ojczyźnie nalegał na przełożonego generalnego, dopóki ten się nie zgodził.

17 czerwca 1923 roku do Polski udają się dwaj Polacy, którzy we Włoszech wstąpili do pasjonistów: o. Juliusz i br. Kazimierz Staszewski oraz o. Bartłomiej Rapetti i o. Pius Falco – Włosi, a także Hiszpan o. Tyburcjusz Menica, który reprezentował Przełożonego Generalnego.

Spośród wielu propozycji, jakie zostały przedstawione władzom zakonnym w Rzymie, zdecydowano się na prawie kompletnie zrujnowany klasztor pobernardyński w Przasnyszu. Bp. Płockiemu, Antoniemu Nowowiejskiemu zależało na dźwignięciu z ruiny sanktuarium ufundowanego przez Pawła Kostkę – brata św. Stanisława, nalegał więc na zgromadzenie, aby to właśnie tu założono pierwszą placówkę pasjonistów w Polsce.

Pierwsza międzynarodowa wspólnota pojęła konieczne prace związane z remontem i adaptacją budynków klasztornych. Poważnym wyzwaniem było też przystosowanie surowych zasad życia pasjonistów do polskich warunków klimatycznych. Przybyli z półwyspu Apenińskiego zakonnicy za przykładem Założyciela chodzili w sandałach, a skarpety mogli nosić tylko zimą, i tylko na zewnątrz. Nie mniej problemów powodowały inne zwyczaje przestrzegane przez naśladowców św. Pawła od Krzyża, które w warunkach Polskich były trudne do zrealizowania.

Po pokonaniu pierwszych trudności do klasztoru zaczęli zgłaszać się kandydaci, którzy dawali nadzieje na rozwój nowej fundacji. W okresie międzywojennym Zgromadzenie rosło bardzo dynamicznie i poszerzało pole swego działania. W roku 1932 wybudowano drugi klasztor w Sadowiu k. Ostrowa Wlkp., a w 1938 roku pasjonistom powierzono poaugustiański klasztor w Rawie Mazowieckiej.

W ciężkim czasie okupacji pasjoniści przeszli swoją własną drogę krzyżową: wypędzeni z klasztorów, rozbici i ścigani. Dziewięciu zakonników zamordowano w obozach koncentracyjnych w Działdowie i Dachau, a wielu nie powróciło po zakończeniu działań wojennych do klasztorów.

Po wojnie polscy pasjoniści szybko zmobilizowali się i wznowili działalność. Dzięki zabiegom o. Jana Wszędyrównego – ówczesnego wiceprowincjała w 1958 roku otworzono dwa kolejne klasztory w Łodzi i Warszawie co pozwoliło na erygowanie w Polsce samodzielnej prowincji zgromadzenia pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (skrót ASSUM od łac. Assumptionis – Wniebowzięcie).

Dziś polska prowincja liczy około 50 zakonników pracujących w 10 klasztorach w Polsce, na Ukrainie i w Czechach.

Zarząd prowincji

O. Łukasz Andrzejewski CP

O. Wojciech Adamczewski CP – Pierwszy Konsultor, Ekonom
O. Wiesław Wiśniewski CP – Konsultor ds. formacji
O. Przemysław Śliwiński CP – Konsultor ds. apostolatu
O. Paweł Wójcik CP – Konsultor ds. życia wspólnotowego

O. Jakub Barczentewicz CP – Sekretarz

O. Jakub Barczentewicz CP – Dyrektor postulatu i klerykatu
O. Jan Koziatek CP – Mistrz nowicjuszy
O. Wojciech Adamczewski CP – Formacja braci

Sługa Boży o. Bernard Kryszkiewicz

Zygmunt Kryszkiewicz urodził się 2 maja 1915 r. w Mławie. Z powodu trudności w nauce został przez matkę wysłany do Szkoły Apostolskiej św. Gabriela prowadzonej przez pasjonistów w przasnyszu. Po ukończeniu nauki szkolnej postanowił wstąpić do nowicjatu zgromadzenia przyjmując imię Bernard od Matki Pięknej Miłości.
Do kapłaństwa przygotowywał się w Rzymie, gdzie studiowali również inni kandydaci ze świerzo utworzonej polskiej fundacji. Wówczas zaczęły się silne bóle głowy. Otrzymał święcenia kapłańskie, po których wrócił do Polski – tuż przed wybuchem II wojny światowej.
Czas okupacji przeżywał w klasztorze w Rawie Mazowieckiej. Był młodym, ale bardzo cenionym spowiednikiem. Kiedy stan zdrowia pozwalał, głosił kazania, uczył na tajnych kompletach, zbierał w okolicy dary dla jeńców wojennych, odwiedzał chorych, oraz odpowiadał za formację i studia trzech kleryków pasjonistów.  W tym czasie napisał rozważania pasyjne pt. “Dialogi z Ukrzyżowanym”, które, ku pokrzepieniu ludzi, umieszczał przy krucyfiksie w kościele. Innym seroko znanym traktacikiem są jego spisane notatki odnoszące się do wychowania zatytułowane “Pedagogikum”.
W styczniu 1945 r., podczas bombardowania Rawy razem z klerykami wyruszał by ratować osoby spod gruzów i pomagać rannym, których zanosił do klasztoru, a potem tygodniami usługiwał im z wielką miłością i czułością, jakby to czynił samemu Chrystusowi cierpiącemu. Obmywał rany, asystował przy zabiegach, operacjach i amputacjach, przygotowywał i roznosił posiłki, modlił się, udzielał sakramentów.
Kiedy ci, którzy przeżyli, mogli już wrócić do swych domów, on udał się do Przasnysza. Polecono mu przywrócić do pierwotnego przeznaczenia tamtejszy zdewastowany klasztor i kościół. W chłodzie i głodzie oczyszczał z gruzu i brudu dom Boży, a w konfesjonale obmywał rany dusz Najdroższą Krwią Chrystusa.
W przasnyszu posługując chorym i opuszczonym zaraził się tyfusem. Po nieudanych próbach leczenia w klasztorze, został przeniesiony do szpitala. W pierwszą sobotę lipca 1945 roku, gdy przyniesiono mu Najświętszy Sakrament, modlił się: Panie Jezu, nie lękam się śmierci, ale pragnę jak najszybciej spocząć w Twych objęciach. Póki starczyło mu sił, powtarzał słowa: Jezu, kocham Cię. Tak zakończył życie.
Trwa jego proces beatyfikacyjny.

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.